Herbem rodziny Łapińskich jest herb Lubicz (zwany także Luba vel Łuba).
Przedstawia w polu błękitnym srebrną podkowę oraz dwa złote krzyże kawalerskie, jeden na barku podkowy jeden pomiędzy ocelami. W klejnocie – trzy strusie pióra.

Najstarsza wzmianka pisana pochodzi z .... roku

Najstarsza znana pieczęć z .... roku

Ród Lubiczów zamieszkiwał pierwotnie Mazowsze i Kujawy, skąd przenosił się w różne części Rzeczypospolitej. Najliczniejszy na Mazowszu i Podlasiu, a po Unii z Litwą przenikł do Wielkiego Księstwa Litewskiego, gdzie chętnie zaadoptowało go bojarstwo litewsko-ruskie.

   Nie zachowały się XV-wieczne dokumenty z terenu Podlasia wymieniające herbowe atrybuty tutejszej szlachty – najstarsze księgi sądowe spłonęły w pożarze stolicy ziemi - w Brańsku w pocz. XVIII w.

   O przynależności rodziny Łapińskich do rodu Lubiczów, świadczą jednak nazwy osobowe używane w XVI-XVII w. Część rodu zachowała dawną nazwę rodową jako przydomek, szczególnie częsty wśród potomków Wita Łapy. W 1554 roku w Surażu na sesji sądowej wzmiankowani był Jakub Luba z Tomaszem oraz Maciej po Jakubie z Łap Wit. Dwa lata później źródła podają synów Jakuba Serafina i Szymona.

Jedynym z kolei graficznym wizerunkiem herbu Łapińskich w czasach staropolskich była pieczęć odciśnięta przez Jana Łapę z Łap Dębowiny w 1580 r. przy okazji płacenia podatku łanowego. Na pieczęci widniała podkowa i dwa krzyże w jej środku.

   Z czasem pamięć o herbie poszła w zapomnienie i już w pocz. XIX w. przy okazji legitymowania szlachectwa przed zaborczą Heroldią część rodzin w wyniku pomyłki podawała herb Jelita. Jednak większość Łapińskich legitymowała się z prawidłowym herbem Lubicz.

   Po 1925 r., kiedy to osadę kolejowa Łapy otrzymała prawa miejskie, herbem nowego miasta stał się herb rodowy jej założycieli - Lubicz.